Drie maanden Thailand, Bali en Vietnam met kinderen: onze route

Waarom we deze winter weer drie maanden weggingen

“Another journey had started!” schreef ik een week na vertrek op Instagram. Begin 2025 waren we al drie maanden in Thailand en op Bali, zie ons verslag van die eerste reis. Dat beviel zo goed dat we die zomer alweer zaten te plannen.

Dat het juist deze winter moest, kwam door Emily. Ze werd op 7 april 2026 vijf en was vanaf 1 mei leerplichtig. Daarna reizen we in de schoolvakanties, en daar passen geen drie maanden in. Ons werk kan vanaf een laptop, en januari en februari in Nederland missen we niet.

Thailand kwam eerst, omdat onze vriendin Sharon met haar gezin naar Bangkok is verhuisd en we samen oud en nieuw wilden vieren. In Ubud zijn we al zo vaak geweest dat Bali voelt als thuiskomen. En Vietnam stond al jaren op ons lijstje.

Onze route: twintig adressen in ruim drie maanden

Ruim drie weken Thailand, drie weken Bali, twee weken Noord-Vietnam en ruim een maand Midden-Vietnam. Niet elke incheckdatum hebben we bijgehouden, dus een deel van de nachten is bij benadering.

Heb je geen drie maanden maar één, neem dan het Midden-Vietnam-deel over: een week resort, een vaste basis in Hoi An en een paar dagen waterpark. Daar hoefden we het minst te sjouwen en hadden de kinderen het meeste ritme.

Thailand: oud en nieuw in Bangkok en twee weken roadtrip

We begonnen in Bangkok bij Sharon en haar gezin: drie dagen veel eten, chillen, rondrijden in een golfkarretje en Jurassic World. Daarna vlogen we samen naar Krabi voor het luie leven: zwemmen, heel veel eten, Thai iced tea en nog even de nageltjes laten doen. Met een speedboot vlogen we langs de rotsen naar een paar eilandjes om te snorkelen.

Vanaf Krabi reden we in twee weken terug naar Bangkok. Na twee nachtjes Khao Sok volgde een flinke rit van 4,5 uur naar Saai Resort in Sai Thong, zo afgelegen dat de dichtstbijzijnde echte supermarkt twintig minuten rijden was. Zes nachten kwamen we er volledig tot rust, en daarna wilden we weer mensen zien.

Bij I Love Phants Lodge keken we vanuit ons huisje zo naar de olifanten. Aan de rivier de Kwai leerde Emily de armen van de schoolslag. Een serveerster gaf haar een rode strik, en sindsdien ging ze als Minnie Mouse door het leven.

Tip: ga je zelf rijden, neem dan een internationaal rijbewijs mee. Alle stops staan in onze roadtrip van Krabi naar Bangkok met kinderen.

Drie weken Bali

“We verhuizen naar Bali voor de komende 3 weken”, schreef ik in onze eerste post vanaf het eiland. In Ubud woonden we een week in een huis met hoge plafonds naast het Monkey Forest. De apen kwamen regelmatig op bezoek, en onder de dakrand hingen een paar vleermuizen. Het park zelf vond ik erg gecommercialiseerd en druk. Met kleine kinderen kun je het overslaan: overal zie je aapjes, en apen die andere apen filmen.

Op weg naar ons favoriete kindercafé in Canggu stonden we tien minuten stil achter een religieuze optocht, tussen zeker honderd scooters. Niemand toeterde.

In Sanur, bij Andaz Bali, stapte je vanaf het terras zo het zwembad in. Oliver probeerde dat ook: met zijn kleren aan en zonder bandjes wilde hij er alvast in klimmen. Emily was bijna niet weg te krijgen uit de kidsclub en liep elke avond mee in de parade, in Balinese kleding. Verder was het vooral heel makkelijk om lekker weinig uit te voeren.

In Nusa Dua, bij Samabe, ging je met een liftje naar het strand en mocht Oliver op schoot meesturen in het golfkarretje. Emily ging met Sander op de waterscooter: eerst een beetje spannend, daarna fantastisch. Meer staat in ons verslag over Ubud, Sanur en Nusa Dua.

Hanoi en Ninh Binh tijdens Tết, het Vietnamese nieuwjaar

Na weken strand was Hanoi even wennen. Een gezellige chaos van getoeter, met stoepen die vooral parkeerplaats zijn voor scooters en terras voor eetkraampjes. We kwamen vlak voor Tết. Veel was dicht, maar overal hingen vlaggetjes en stonden zeeën van bloemen. Het vuurwerk om middernacht zagen we vanaf het dak van ons hotel, en daarvoor haalden we Emily nog even uit bed.

Ninh Binh ligt twee uur rijden verder. Bij Cometa Villas voelde het alsof je bij familie woont: we gingen vissen met het hele gezin van de eigenaresse. Mua Cave beklommen we in de regen, en voor de kinderen was de geit op de trap het hoogtepunt. Alleen de boottocht van Tràng An mislukte, en wel twee keer.

Ons plan B, een bamboevlot in een ander natuurgebied, staat in ons verslag over Hanoi en Ninh Binh met kinderen.

Ruim een maand Midden-Vietnam

In Fusion Resort Cam Ranh, dat we blijkbaar steeds verkeerd uitspreken, hadden we een vast ochtendritueel: naar de farm, waar Emily de konijnen voerde. De rest van de dag zaten we bij het zwembad of aan tafel. Veel te veel en lekker gegeten, en voor ons elke dag een massage.

Daarna bleven we ruim twee weken in Hoi An, verdeeld over een paar adressen. Tijdens het lampionnentochtje over de rivier zette Emily een lampionnetje met een kaarsje in het water en deed een wens. Halverwege kwam onze vriend Paul tien dagen langs. Met hem reden we over de Hai Van-pas naar een lagune bij Hue, maar boven was het zo mistig dat we bijna niets zagen.

Het scootertochtje van de verhuurder was erg toeristisch, met entree voor allerlei dorpjes. Op onze fietsjes door de rijstvelden, kinderen achterop, hadden we het veel leuker, en het was gratis. De laatste nachten in Hoi An Memories Resort & Spa hadden we elke dag high tea. Eind maart vlogen we van Da Nang terug naar Bangkok; rond die tijd waren Sander en ik ook nog twintig jaar samen. Alle adressen staan in ons verslag over Hoi An, Cam Ranh en Da Nang met kinderen.

Vijf uitjes die de kinderen het leukst vonden

Eén uitje per dag, in de ochtend, met het zwembad als beloning. Deze zouden we zo opnieuw doen.

1. 1

   Khao Sok: het meer en de grot

   

   Met een longtailboot over het meer, tussen hoge rotspilaren vol groen. In de grot hielp onze gids Emily geweldig met klauteren. Twee nachten waren genoeg, daarna begon de lange rit naar de oostkust.

   Wij bleven

   2 nachten, begin van de roadtrip

2. 2

   Geiten voeren bij Parrotdise Organic Farm

   

   Een lunchstop in Hua Hin op weg naar de olifantenlodge. De kinderen voerden de geiten en Emily mocht ook nog verven. Zo werd een rijdag een uitje, en daarom plannen we in elke lange rit zo’n stop.

   Waar

   Hua Hin, als lunch onderweg

3. 3

   Train Street en de waterpoppen in Hanoi

   

   Op Train Street rijdt de trein dwars tussen de huizen door. Ik vond het een beetje spannend, maar heel tof. Bij de waterpoppenshow keken de kinderen hun ogen uit, en in het aquarium in een mall bleef Oliver maar naar alle visjes wijzen.

   Waar

   Hanoi, oude centrum en een mall

4. 4

   My Son: op zoek naar het huis van Mickey Mouse

   

   Voor Emily werden de tempelruïnes van My Son een speurtocht naar het huis van Mickey Mouse en zijn vrienden. Zo’n verhaal heb je bij elke tempel nodig: bij Kanchanaburi werden haar benen op het verste punt opeens moe.

   Vanuit

   Hoi An

   Tip

   een ochtend, met een verhaal voor de kinderen

5. 5

   Snorkelen bij de Cham-eilanden

   

   De boot stopte op twee snorkelplekken. Emily deed het fantastisch en vond het prachtig. Oliver bleef op het strand en juichte bij elke golf die naar hem toe kwam.

   Vanuit

   Hoi An, met de boot

   Voor wie

   snorkelen vanaf een jaar of vier

Werken en reizen met kinderen

We werkten allebei door, alleen minder uren dan thuis. Of een werkweek goed of rommelig verliep, hing bijna helemaal af van de opvang.

In Thailand werkten we tussendoor: een uurtje als Oliver sliep, een paar mails op het terras terwijl de ander met de kinderen in het zwembad lag, een belletje vanaf het strandbedje. Het werk kwam af, maar ik was nooit helemaal bij het een of het ander.

Op Bali hadden we een nanny, Rini, en twee vaste daagjes buiten de deur. “Dit geeft meer rust, aangezien we het nu niet meer steeds tussendoor hoeven te doen.” Op een werkdag werkten we, en de andere dagen waren we er voor de kinderen. In Ninh Binh pasten de mensen van de villa een middag op, en in Hanoi zaten we aan een tafeltje in een kidscafé terwijl de kinderen speelden.

Mijn advies: regel de opvang voordat je vertrekt en plan vaste werkdagen. Een kidsclub helpt voor de oudste, maar met een peuter van twee heb je iemand nodig die op hem let. In een hotelkamer waar twee kinderen slapen, kun je niet goed werken.

Reisdagen en vervoer met kinderen

Tussen de landen vlogen we; naar Cam Ranh voor het eerst in ons leven businessclass. Twee uurtjes maar, en stiekem toch wel chill. In Thailand zaten we vijf dagen in de auto. Op de rit van 4,5 uur naar de oostkust vroeg Emily na een uur al of we er bijna waren. Daarna reden we nooit meer dan een halve dag, met altijd een stop voor de kinderen.

De buggy gebruikten we waar de stoep het toeliet, zoals rond het meer in Hanoi. Bij trappen en drukte, zoals in het Monkey Forest en op de tempelterreinen in Vietnam, ging Oliver in de draagzak. Neem beide mee; met alleen een buggy ben je daar meer aan het sjouwen dan dat hij helpt.

En neem de vaste knuffel mee. Emily’s aapje, later Minnie Mouse, lag in elke nieuwe kamer als eerste op het bed.

Wat goed ging

De zes nachten in Sai Thong, de luie dagen in Sanur, de week in Cam Ranh en de ruim twee weken in Hoi An zijn de periodes waar we het meest aan terugdenken. Daar kregen de kinderen een ritme, en wij ook.

De kinderen groeiden zichtbaar. Emily leerde de armen van de schoolslag en snorkelde bij de Cham-eilanden. Oliver ging van met zijn kleren aan het zwembad in klimmen naar juichen bij elke golf die naar hem toe kwam.

En we waren bijna nooit lang alleen: Sharon en haar gezin in Bangkok en Krabi, Rini op Bali, de familie van de villa in Ninh Binh en Paul in Hoi An. De kinderen hadden steeds iemand om mee te spelen, en wij iemand om mee te praten die niet om ijsjes vroeg.

Wat we de volgende keer anders doen

Twintig adressen waren te veel, want elke verhuizing kost een halve dag inpakken. De stops van één nacht waren leuk, maar alleen omdat er een lange stop omheen zat. Opvang regelen we de volgende keer vanaf de eerste dag, ook in Thailand. Het verschil tussen werken tussendoor en twee vaste werkdagen was groter dan we hadden gedacht.

Feestdagen checken we voortaan voordat we boeken. Dat Tết groot is, wisten we. Dat heel Vietnam dan zelf op reis gaat, hadden we niet bedacht. In Hanoi maakten de vlaggetjes en het vuurwerk veel goed; Ninh Binh in die week zou ik overslaan. En we houden speling voor het weer: met ruim een maand in één regio kun je een dag wachten op uitzicht over de Hai Van-pas.

In Da Nang kwam Emily na iedere glijbaan terug met dezelfde vraag: nog één keer? De koffers konden best nog even wachten. We hadden drie maanden lang plannen gemaakt, aangepast en soms helemaal laten varen. Aan het einde wilde ik vooral nog een keer zien hoe ze met een grote grijns het water in schoof.

Algemene tips staan in onze gids over Thailand met kinderen, en de andere reizen bij al onze reisverslagen.