Ubud met kinderen: vijf weken Bali met Sidemen en Munduk

Onze route over Bali

Onze route over Bali, februari en maart 2025

1. 01

   Sidemen (Surya Shanti Villa)

   een paar nachtenvlucht vanuit Bangkok

   Twee werkdagen met nanny Rey, vrije dag bij de Gembleng-waterval

2. 02

   Selemadeg (Puri Dajuma Terrace)

   ongeveer 6 nachtentaxi, bijna 4 uur

   Mooi en afgelegen; twee werkdagen, waarvan één in regenpak

3. 03

   Omgeving Ubud, eerste verblijf

   ongeveer 7 nachten

   Villa met zwembad, overdekte speeltuin, boulderhal en vriendin Laura

4. 04

   Omgeving Ubud, tweede verblijf

   ongeveer 12 nachten

   Familie op bezoek, Tirta Empul, Ambar en een dag Sanur

5. 05

   Gobleg bij Munduk

   een week

   Niets moeten, één wandeling naar de Golden Valley-waterval

Vijf adressen in vijf weken klinkt overzichtelijk, maar het betekende vier keer alles inpakken met een dreumes, van de badspeeltjes tot de rieten mand die Oliver het liefst had meegenomen. Elke verhuizing kostte een halve dag plus een middag bijkomen, ook als de rit kort was. Onze norm is sindsdien vijf tot tien nachten per adres. Selemadeg zou ik schrappen: bijna vier uur taxi voor een kleine week. Het Thaise deel van die winter staat in ons verslag van Bangkok, Koh Samui en Koh Tao, het overzicht in drie maanden Thailand en Bali met kinderen.

De Gembleng-waterval met een kleuter

Na twee werkdagen hadden we onze laatste volle dag in Sidemen vrij, en die gingen we naar de Gembleng-waterval. Het pad heeft trappen met een leuning. Emily klom het grootste deel zelf, met haar roze petje scheef op haar hoofd, en telde hardop de treden tot ze rond de veertig de tel kwijtraakte en opnieuw begon. Oliver hing in de draagzak tegen me aan en sukkelde halverwege in slaap. Een buggy kan hier niet.

Je dobbert er op drie niveaus, in poelen die in de zwarte rots zijn uitgesleten. Emily had haar roze badpak er al onder, ging met gespreide armen voor de cascade staan en gilde het uit toen het water haar raakte; van de kou of van de pret, dat weten we nog steeds niet. Sander stond ernaast met zijn handen klaar, ik maakte vanaf de kant de foto. De bovenste poel is ondiep genoeg om met een kleuter aan de hand in te staan.

Bovenaan namen we een paarse smoothie en iets roods met een parapluutje, aan een houten tafel met uitzicht over het dal. Emily vond het parapluutje belangrijker dan het drankje en heeft het de rest van de week bewaard. ’s Middags sloten we af bij het zwembad.

Tip: Ga in de ochtend, met de badkleding al aan. Reken op een uur voor trappen en poelen en een half uur voor een drankje bovenaan; dat uitzicht over het dal is de helft van het uitje.

Twee werkdagen in Selemadeg

Work work work. Ook hier paste een super lieve nanny op de kids. Op Bali is dat makkelijk te regelen, en daardoor werkten we twee echte dagen achter elkaar in plaats van tussendoor, zoals in Thailand. De eerste dag namen we de scooter naar een co-working space, en daar kwam die stortbui.

De werkplek zat bij een koffiebar met een houten bar, een krijtbord met wisselkoersen en op een plank een klein kerstboompje, in februari. Ik bestelde een broodje met gebakken ei en een bord friet, en zette mijn laptop pas aan toen mijn mouwen droog waren. Gezelschap hadden we genoeg: een hond sliep op het jute kleed in de lounge, en buiten scharrelden twee hanen over de natte stoep, die bij elk videogesprek begonnen te kraaien.

De eerste dag hadden we meer moeite gedaan om een werkplek te bereiken dan om er te werken. De tweede dag bleven we in een open bale op het resort, met uitzicht op de palmbomen en wifi die dikke prima was. Zodra de laptops dichtgingen, lagen we met de kinderen in het zwembad, waar een basketbal vooral Olivers kant op dreef, tot zijn grote vreugde.

Sindsdien regelen we vooraf een bale of terras in de schaduw, met wifi die een videogesprek aankan. De nanny boeken we via het verblijf zelf, voor twee hele dagen achter elkaar, en een werkdag valt bij ons nooit meer op een reisdag.

Ons eerste verblijf in Ubud

Na Selemadeg voelde de omgeving van Ubud als een cadeau. Emily zat de hele rit met haar neus tegen het raam en riep elke keer als er een scooter met een heel gezin erop voorbijkwam. Binnen een kwartier rijden heb je hier alles: een overdekte speeltuin voor natte middagen, watervallen en rijstterrassen voor droge ochtenden.

Ons eerste verblijf was een villa met zwembad en een veranda boven een rijstveld. Oliver vond in de woonkamer een rieten mand die precies zijn maat had, en zat daar met een bijtring in zijn mond de boel te overzien. Emily stond de hele dag in haar roze badpak met Minnie Mouse-zwembandjes op de veranda, klaar om te springen. Met twee kinderen onder de vijf zijn we vooral in het zwembad te vinden, dus een villa zonder zwembad boeken we niet.

Op natte middagen reden we naar die overdekte speeltuin, met donker zand, een macramé hangschommel, een klimrek met touwnet en een speelgoedgraafmachine die Oliver niet meer losliet. Emily liet zich schminken tot Spider-Man. Ik had op een prinses gegokt, maar ze wist precies wat ze wilde, en liep de rest van de middag met haar handen in haar zij rond om te laten zien hoe sterk Spider-Man is. Sindsdien was regen voor de kinderen vooral een reden om weer naar de speeltuin te gaan.

San vond natuurlijk de plaatselijke boulderhal en kwam terug met rode vingers en het plan om die week nog een keer te gaan. Emily besloot intussen dat mie goreng gewoon spaghetti is, en bestelde het voortaan overal, het liefst bij het ontbijt. Oliver gooide met rijst; de vloer onder zijn kinderstoel zag er na elke maaltijd uit alsof er een bruiloft was geweest.

We zagen ook onze vriendin Laura een paar keer. Sander en zij werkten een dag samen in een café, ’s avonds zaten we met z’n allen in een tuin vol lichtjes, Emily bij Laura op de arm. Op een middag vond ik Emily onder een gestreepte handdoek op een zitzak, met een meisje dat ze een uur eerder nog niet kende. Ze hadden een hut gebouwd en ik mocht er niet in.

Tip: Kies rond Ubud een verblijf op hooguit een kwartier rijden van het centrum en van een overdekte speelplek. In het regenseizoen heb je die twee of drie middagen per week nodig, en vanaf een half uur rijden wordt elk uitje een onderneming.

Familie op bezoek in Ubud

Op 21 februari verhuisden we naar een tweede verblijf rond Ubud, want de familie kwam, onder wie mijn zus. Dat betekende meer handen, en eindelijk weer eens met een grote groep aan een lange tafel. Wie ons toen op Instagram volgde, zag een week niets: we hadden het te druk. Emily had een publiek voor haar dansjes dat nooit moe werd. Moest er gewerkt worden, dan trok de rest erop uit, en elke avond vond onze reisleider Sander een restaurant met twee eisen: een kinderstoel voor Oliver en iets zonder sambal voor Emily. Dit deden we, in de volgorde waarin ik het weer zou doen.

1. 1

   De rijstterrassen van Tegallalang

   

   Het uitje dat iedereen van Ubud kent, met hoge kokospalmen die boven de terrassen uitsteken. Met een dreumes in de draagzak is het een korte wandeling met een lang uitzicht. Emily wilde weten waarom de rijst in het water staat.

   Duur

   een uur, vroeg in de ochtend

   Let op

   smalle trapjes, na regen glad; draagzak, geen buggy

2. 2

   De Ulu Petanu-waterval, met lunch aan een lange tafel

   

   Het junglepad loopt tussen boomvarens die hoger zijn dan Sander, en op het plateau voor de waterval is het koel, ook midden op de dag. Daarna lunchten we met de hele familie aan één lange picknicktafel. Oliver had besloten dat hij zelf ging eten: de helft zat op zijn gezicht, de rest onder de tafel.

   Duur

   een halve ochtend

   Tip

   lunch op de terugweg, dan slaapt iedereen in de auto

3. 3

   Het paleis en het waterpaleis van Ubud

   

   Sander werkte die dag, dus gingen we met de familie zonder hem de stad in. Bij de lotusvijver van Pura Taman Saraswati stond Emily in haar roze jurkje minutenlang naar de bladeren te staren; ze zocht kikkers. Bij het paleis lieten we ons met z'n allen in paarse en lila Balinese kostuums op gouden tronen fotograferen, Oliver met grote ogen in de buggy ervoor. Daarna de markt op, en 's avonds schoof Sander zoals beloofd aan bij This Is Bali, aan een lange tafel vol schalen.

   Ligging

   allebei in het centrum, met de markt erbij

   Mee

   draagzak in de straten, buggy alleen op het paleisterrein

4. 4

   Een dag strand bij Sanur

   

   Emily had dit uitje zelf gekozen en kwam pas uit zee met gerimpelde vingers. Het water bij Sanur is kalm en ondiep, en daarom laten wij een kleuter hier zelf zwemmen, met zwembandjes en een ouder op een meter afstand.

   Duur

   een hele dag vanuit Ubud

   Mee

   zwembandjes en een zwemvest

5. 5

   Sushi met z'n tweeën bij Ambar

   

   Met de familie in huis konden we ff met z'n tweetjes uit eten, voor het eerst in weken. Ambar Ubud Bar bij Mandapa ligt hoog op een klif boven het dal en serveert Japanse fusion. De sushi met mango probeer ik thuis nog steeds na te maken. Bij schemer maakten we een selfie met het donkere dal en een paarse wolkenlucht achter ons; het eerste half uur ging het toch over de kinderen.

   Reserveren

   ja, vooraf

6. 6

   Het reinigingsritueel in Tirta Empul, zonder de kinderen

   

   Samen met mijn zus deed ik het melukat-ritueel, in een groene sarong met een rode sjerp en bij de ingang een offerbakje met wierook in mijn handen. Je schuifelt van spuiter naar spuiter en laat het water over je hoofd lopen; twee spuiters zijn voor dodenceremonies, een medewerker wijst welke je overslaat. Het water was kouder dan ik had verwacht. Na weken werken en kinderen achter de broek aan was dit een uur waarin niemand iets van me nodig had. Na afloop sprong ik voor de lol in een tempelpoort voor een foto. Laat de kinderen bij de familie: met een dreumes op de arm wordt het een worsteling.

   Verplicht

   sarong en sjerp

   Mee

   droge kleren, je gaat tot je middel het water in

7. 7

   Afkoelen bij de Bandung-waterval in Gianyar

   

   Een smalle kloof met mosgroene wanden en achterin een stuwmuur. Emily klom in haar roze jurkje met Sander over de rotsen, steeds aan zijn hand; Oliver stak zijn voetjes in het water en trok ze snel weer op. Soms allemaal mee, soms de kinderen bij de familie: niet elk uitje hoefde voor iedereen even leuk te zijn.

   Duur

   een halve dag

   Let op

   gladde rotsen, een kleuter gaat aan de hand

Een week Gobleg bij Munduk

Over smalle, bochtige bergweggetjes reden we naar Gobleg, vlak bij Munduk. Oliver sliep, en Emily kreeg voor de zekerheid een plastic zakje op schoot, dat ze niet nodig had. Na vier verhuizingen in vier weken was ik klaar met iets van de dag moeten maken. In Ubud waren alle mogelijkheden fijn geweest; hier was het fijn dat we niet steeds hoefden te kiezen. Een resort waar alles is en je niets hoeft, is sindsdien de vaste afsluiter van elke lange reis.

“Een oase van rust”, schreef ik toen. Vanuit de bale met rieten dak keken we over gele rijstvelden naar de bergen. ’s Avonds was het fris; voor het eerst in weken trokken we een vest aan. Oliver kroop lachend over de vlonderpaden, en Emily dreef met zonnebril op en zwembandjes om door het zwembad met de mozaïektegels.

Eén waterval deden we wel: de Golden Valley-waterval, met een lunchrestaurant dat zo op het water kijkt. Niet slecht, hè. Op het pad scharrelden haantjes die zich door niemand lieten opjagen, ook niet door een kleuter die ze allemaal wilde aaien. Emily gaf elke haan een naam; na de vierde heetten ze allemaal Kip. Verder één dag de kust bij Lovina.

Neem een vest mee, want ’s avonds is het hier koeler dan in Ubud. Eén waterval met lunch is in Gobleg programma genoeg, en het werkt het best als laatste stop.

Bali in het regenseizoen met kinderen

Vooraf zat ik thuis bezorgd naar de weerkaartjes te kijken. We kregen stortbuien, één tropische storm en daartussen veel zon. Het regent soms hard, maar het blijft warm en een bui duurde bij ons zelden lang. De rijstvelden waren knalgroen en de watervallen vol. Achteraf ben ik een stuk milder dan vooraf. Wil je in februari gegarandeerd droog weer, kijk dan naar zon in februari.

Wat we anders zouden doen

1. Selemadeg overslaan en die nachten over Sidemen en Gobleg verdelen; wil je er echt bijkomen, blijf dan minstens tien nachten.
2. Werkdagen in het regenseizoen op het verblijf zelf plannen. De scooterrit door de stortbui is nu een leuk verhaal, maar die ochtend vond ik het niets.
3. De avond met z’n tweeën in de eerste week plannen, met een nanny, en niet pas als de familie er is. Dan hadden we het misschien twee keer gedaan.

In Gobleg keek ik ’s ochtends naar de rijstvelden terwijl Oliver over de vlonder kroop, en de laptop bleef dicht. Vijf weken eerder dacht ik dat een mooie werkplek genoeg zou zijn; inmiddels wist ik hoeveel rust een korte reisdag, opvang en vrije dagen ertussen opleveren. Rond 11 maart gingen we door naar het zuiden, naar Canggu, Amlapura en Gili Trawangan met kinderen. Deze keer keek ik vooraf waar ik droog kon werken. Een jaar later waren we terug in Ubud, met een peuter van twee: Sanur met kinderen, met Ubud en Nusa Dua.