Sanur met kinderen: drie weken Bali met Ubud en Nusa Dua

Onze route: drie adressen in drie weken

Bali was het middenstuk van onze winter 2025-2026. Eerst reden we door Thailand, van Krabi via Khao Sok en Kanchanaburi naar Bangkok. Na één nachtje Bangkok vlogen we naar Denpasar, en daarna ging het door naar Vietnam. Sander en ik werkten onderweg allebei een deel van de tijd door. Het hele plaatje staat in drie maanden Thailand, Bali en Vietnam met kinderen.

Drie adressen was precies goed. Vorig jaar deden we vijf verblijven in vijf weken, en dat was er een te veel: elke verhuizing kostte een halve dag inpakken en een middag bijkomen. Nu kende Oliver na twee dagen de weg naar het ontbijt, en bleven de koffers gewoon in de kast.

Drie uitjes vanuit Ubud

Eén uitje per ochtend, met het zwembad als beloning erna. Dit is de volgorde waarin ik ze aanraad. Tiny Healthy Cafe kenden we van vorig jaar, toen we een week in Canggu woonden (zie Canggu, Amlapura en Gili Trawangan met kinderen).

1. 1

   Tiny Healthy Cafe in Canggu

   

   Onderweg stonden we tien minuten stil tussen zeker honderd scooters, voor een stoet in ceremoniële kleding met parasols en offers. Niemand toeterde. Emily wilde van elke parasol weten waarom die daar was, Oliver sliep er dwars doorheen. In ons favoriete kindercafé, met een speelruimte in Montessori-stijl zonder schermen, lag na tien minuten de houten groentekist op de grond. Oliver zat half in het speelkeukentje en deelde houten eieren uit aan iedereen die langsliep, Emily liep brullend rond in een groene drakencape. Wij dronken onze koffie terwijl die nog warm was.

   Rijtijd

   ruim een uur per kant met een chauffeur

   Tip

   snacks in de auto, ceremonies geven oponthoud

2. 2

   De Green School: een bamboeschool in de jungle

   

   Een internationale school bij Sibang Kaja, tussen Ubud en de kust, met open lokalen van bamboe en trappen die de heuvel af slingeren. Sander en ik waren nieuwsgieriger dan de kinderen, maar eenmaal tussen de bamboegebouwen wilde Emily overal naar binnen en bij elk lokaal weten of zij hier ook mocht zitten. Het antwoord was nee; dat weerhield haar niet. Na vijf minuten liep ze hand in hand met een nieuw vriendinnetje over de bamboebrug. Aan het eind een selfie samen, en een afscheid met een klein drama.

   Bezoek

   alleen met een rondleiding die je vooraf boekt

   Rondleidingen

   di en do 15.30 uur, wo 10.30 uur; in schoolvakanties alles om 10.30 uur

   Let op

   geen buggy, wel een draagzak

3. 3

   Het Monkey Forest in Ubud

   

   Ik had meer ruimte verwacht. We schuifelden met honderden anderen over de paden, en bij elk aapje stond een kring telefoons. Wij deden net zo hard mee. Emily stond op een vlonder met twee makaken achter zich op de reling en durfde zich pas om te draaien toen Sander zei dat ze heel stil moest blijven staan. Toen ze eindelijk keek, waren de apen al met iets anders bezig. Met een kind van vier is het een uur leuk, met een kind van twee een wandeling langs andermans ruggen.

   Open

   9.00 tot 18.00 uur; ga om negen uur

   Regels

   geen eten of plastic tassen, apen niet aanraken

   Let op

   laat een beet of krab door een arts bekijken

Bij de tunnel tussen de hoge, bemoste muren van het Monkey Forest maakten we een van de weinige foto’s met z’n vieren. Oliver zat bij mij in de draagzak en zwaaide naar elke aap die hij zag; de apen zwaaiden niet terug. Ik had vooraf een beetje zenuwen gehad: wat als er een aap op de draagzak springt? Dat gebeurde niet. Een makaak op de trap naast ons keek ons één keer aan en had daarna belangrijkere dingen te doen. Voor Oliver was het minder leuk dan de aap op ons eigen terras.

De kidsclub en de avondparade bij Andaz Bali

Emily was bij Kemu Mai bijna niet weg te krijgen. Elke middag een nieuw kunstwerk, van maskers en tasjes tot regenbooghangers en vliegers, en elk kunstwerk moest mee naar de kamer. Aan het eind van de week hing aan elke stoel wel iets. Haar favoriet was een papieren kattenmasker met een feesthoedje erop, dat ze ook bij het ontbijt ophield. Een kidsclub is vanaf vier jaar voor ons een koopargument: het is een uur voor de ouders, en Emily kwam terug met iets waar ze trots op was.

Ze liet zich ook steeds schminken: de ene dag een regenboogvlinder rond haar oog, de andere dag een rood hartje op haar voorhoofd. Elke ochtend vroeg ze of het nog zat. Oliver was met twee nog te klein voor de kidsclub, en dat vond hij prima, zolang er zand of water in de buurt was.

Elke avond liep Emily mee in de parade die de overgang van dag naar nacht inluidt: lichtblauwe kebaya, blauwe sjerp, bloemenkrans in het haar en een bamboestokje in haar hand. Ik deed een paar keer mee, in een gele kebaya met een oranje sarong. De stoet liep door de tuin onder de hoge bomen naar een groot vuur voor de poort van rode baksteen. Emily nam het heel serieus. Ze liep voorop (zei ze) en tikte precies in de maat (zei ze ook). Sander en ik wachtten met Oliver bij het vuur, en elke avond kregen we te horen dat we te laat waren. Met kinderen is het fijn als een hotel elke avond om dezelfde tijd iets doet: iedereen stond om zes uur gedoucht klaar.

Op maandag was er de Kecak in het hotel: een koor van mannen roept “cak” en speelt een apenleger, terwijl dansers een stuk uit de Ramayana opvoeren. Oliver zat met grote ogen op mijn schoot en was vanaf de eerste “cak” stil, en dat is bij Oliver een prestatie. Na afloop mochten Sander en Emily op de foto tussen de dansers met hun kronen. Vooraan stond een gemaskerde vogel met enorme vleugels; Emily durfde net niet naar hem te kijken.

De waterscooter en een kookles in de laatste dagen

Emily ging met Sander op de waterscooter, vanaf een strandje vol waterscooters, speedbootjes en Balinese vissersbootjes. Ze had een rood zwemvest aan dat tot haar oren kwam en zat voor Sander, met haar handen naast de zijne aan het stuur. Bij de eerste golf kneep ze haar ogen dicht, daarna vond ze het fantastisch. Toen ze terugkwamen, staken ze allebei hun duim op, en de rest van de dag vertelde Emily iedereen dat zij had gestuurd. Water is bij ons altijd goed: zwemvest om, en sinds ze vier is gaat ze mee op elke boot.

’s Avonds keken we op het grasveld naar een Balinese dans, en na weken vooral kiezen wat we wilden eten, gingen Sander en ik zelf aan de slag. Terwijl Rini met de kinderen was, leerden we bij de kookles van Samabe sate lilit maken: fijngemaakte vis of vlees met kruiden, om een stengel citroengras gewikkeld. Lilit betekent wikkelen, en dat is lastiger dan het lijkt. Mijn eerste stokjes leken op iets uit Olivers speelkeuken, die van Sander werden verdacht mooi. Na nog een tweede gerecht stonden we in onze bruine schorten met elk een vol bord, en we hebben alles zelf opgegeten.

Op een van de laatste middagen zaten we met z’n vieren op de witte schommel bij de vijver, onder een houten bord met “Lock your love island”. Het was bewolkt. Oliver wilde hoger, Emily wilde eraf, en Sander en ik wilden nog wel een week blijven.

Een speciaal bedankje aan het ontzettend lieve personeel van Samabe, en aan onze geweldige nanny Rini. We gaan jullie missen. Daarna vlogen we door naar Hanoi en Ninh Binh.

Ubud, Sanur of Nusa Dua met kinderen?

Heb je één week en een kind onder de drie, kies dan Sanur, want daar loop je vanaf je kamer het strand op. Heb je twee weken en wil je werken, begin dan in Ubud met een nanny en sluit af aan zee. Ubud blijft voor ons thuiskomen, en Sanur doe ik zonder twijfel nog een keer, misschien wel als enige stop.

Wat we anders zouden doen

Met een kind van twee slaan we het Monkey Forest over, zeker als er al apen op je terras zitten. Gaan we toch, dan om negen uur bij de opening. De kookles zou ik op de eerste dag doen, dan kun je de sate lilit de rest van de week in elk restaurant vergelijken.

De nanny boeken we de volgende keer vanaf dag één, met vaste werkdagen. Hoe we het in 2025 deden, lees je in drie maanden Thailand en Bali met kinderen. En Sanur mag langer, een dag of tien.

Aan het eind van de drie weken zaten er knutsels in iedere tas en kende Emily een Balinese dans. Oliver herkende inmiddels het geluid van een golfkarretje. Wij hadden ons werk gedaan zonder iedere avond de laptop open te klappen. Wat we zo zouden houden: een bekende plek als eerste stop, en de volgorde stad, strand, resort. Meer reizen vind je bij Azië en de reisverslagen.