Hanoi en Ninh Binh met kinderen: ons reisverslag rond Tết

Hanoi in de week voor Tết

De vlucht vanaf Bali werd een lange reisdag. Toen we ’s avonds naar buiten liepen, stonden we na weken in slippers ineens te rillen in onze korte broeken, met de vesten onderin de tassen. In de taxi zat Emily met haar neus tegen het raam: scooters met hele bloesemtakken achterop, rode lampionnen boven de straat en een stad die maar bleef toeteren. Oliver sliep al voordat we de snelweg af waren.

Hanoi is een gezellige chaos. Op de stoep staan geparkeerde scooters en eetkraampjes met terrasjes, dus loop je op straat, met een kind aan je hand. De buggy hebben we die eerste dagen vaker over scooters getild dan geduwd. Rond het meer met de rode brug reed hij prima, en daar gingen families in hun mooiste kleren op de foto. Wij deden gewoon mee.

Overal hingen vlaggetjes en stonden zeeën van bloemen voor Tết. Emily huppelde in haar roze bloemenjurk tussen de bloesembomen en hortensia’s door. Alleen het weer viel na Bali tegen: bijna de hele week grijs en heiig, met een jas aan.

Bij de waterpoppenshow keken de kids hun ogen uit. De poppen varen en vechten op een vijver met een rood pagodedecor, en aan de zijkant spelen de muzikanten live. Na afloop wilde Emily weten waar de poppenspelers waren. Toen Sander uitlegde dat die achter het scherm in het water staan, geloofde ze daar niets van. Oliver zat de hele voorstelling stil op schoot, en dat lukt hem niet vaak. Daarna mochten ze zich uitleven in een kidscafé. Zo vonden we ons ritme: één uitje, daarna spelen.

Train Street

Train Street is een smal straatje waar het spoor dwars tussen de huizen door loopt, met cafeetjes aan weerszijden en boven het spoor versiering voor Tết. We stonden eerst met z’n vieren op de rails voor een foto, Oliver op mijn arm met een oranje speelgoedpoppetje in zijn knuistje. Daarna zochten we een tafeltje. Emily kreeg de plek aan de muurkant, Oliver ging bij mij op schoot. En toen was het wachten. Emily vroeg ongeveer elke minuut of de trein al kwam.

Ineens begon iedereen stoelen in te klappen. De eigenaar van het café gebaarde dat we onze benen moesten intrekken, en daar kwam hij, toeterend tussen de huizen door. Emily kneep haar ogen dicht en drukte haar handen op haar oren. Oliver zat stokstijf en begon pas te wijzen toen de laatste wagon voorbij was. Emily wilde meteen nog een keer. Een beetje spannend, zo dicht bij de trein, maar heel tof.

Tip: zitten vlak langs het actieve spoor zou ik met kinderen niet doen. Kies een tafeltje aan de muurkant en neem de kleinste op schoot.

Gesloten kidscafés rond Tết

Rond Tết was veel dicht. We wilden naar een kidscafé, en de receptie belde er vijf voor ons. De vrouw achter de balie bleef vriendelijk, alleen schudde ze bij elk telefoontje haar hoofd iets verontschuldigender. Alle vijf gesloten. Daar zaten we dan met ons handige dagschema.

We gaven het op en liepen door straatjes vol Vietnamese vlaggen naar een speeltuintje buiten. Hier waren ze duidelijk niet gewend om buitenlanders te zien. Een groep kinderen dromde meteen om Emily en Oliver heen, en binnen een paar minuten speelden ze samen, zonder één woord van elkaars taal.

We bezochten ook een aquarium in een van de grote winkelcentra, een soort SeaWorld. De kids zijn dol op visjes, dus dat was een makkelijke keuze, en we waren niet de enigen: het zat vol Vietnamese gezinnen. Emily stond met haar mond wijd open voor de grote bak met gestreepte vissen. Oliver bleef maar wijzen, in de tunnel, boven zijn hoofd en weer terug. Er waren ook zeehonden en pinguïns, en bij de pinguïns hebben we langer gestaan dan bij al het andere bij elkaar.

Het vuurwerk zagen we vanaf het dak van ons hotel, en wat een geluk was dat. Speciaal hiervoor hebben we Emily nog ff uit bed gehaald. Ze stond in haar pyjama met haar handen op de reling en haar mond open, en ze genoot ervan. Oliver sliep er dwars doorheen. Beneden stonden de straten vol, en ik was blij dat we daar niet met een kind op de schouders tussen hoefden.

Tết in 2026

Officiële vrije dagen

14 tot en met 22 februari 2026, voor de door de overheid genoemde groepen publieke werknemers

Bedrijven

Konden hun eigen rooster bepalen. Er was dus geen algemene sluitingsdatum voor alle kinderadressen.

Ninh Binh: logeren bij Cometa

Van Hanoi reden we ongeveer twee uur naar Ninh Binh. Onderweg maakten de flats plaats voor rijstvelden, en overal staken grijze kalksteenrotsen steil uit de vlakte omhoog. We sliepen bij Cometa Villas. De eigenaresse en haar familie waren er de hele dag en kenden de kinderen binnen een dag bij naam, dus het voelde alsof we bij familie woonden.

De eerste dag gingen we fietsen, maar de fietsen zijn op Vietnamese lengtes ingesteld. Sander fietste met zijn knieën ongeveer ter hoogte van zijn stuur. Onze avonturenleider Emily wees bij elke splitsing met gestrekte arm de weg, zodat we niet zouden verdwalen.

Onderweg kwamen we een grot tegen. We liepen er een stukje doorheen, en aan de andere kant lag een prachtig landschap: groene velden tussen de rotsen en een pad omhoog langs een muurtje met gele chrysanten. Emily ging op dat muurtje zitten en sloeg haar armen om Oliver heen. Veel verder dan die grot kwamen we op de fiets niet. De rest van de week pakten we de auto, en dat was prima: de omgeving zelf was al mooi genoeg.

Mua Cave in regenjassen

Op weg naar Mua Cave begon het een beetje te regenen, dus scoorden we allemaal nog even een regenjas. Emily koos een rode. Voor het uitzicht moet je flink klimmen: ik dacht 350 treden ofzo, het voelde als veel meer. Maar dan heb je ook wat. Halverwege lag een witte geit op het muurtje naast de trap, tussen de rode vlaggen, en die vond het prima dat Emily haar aaide. Die geit heeft de klim gered. Daarna liep Emily het hele stuk zelf, om te kijken of er nog meer geiten kwamen. Oliver droegen Sander en ik om beurten.

Boven kijk je uit over een rivier die tussen de kalksteenbergen door slingert, met rijstvelden en een dorp diep beneden. Wat een uitzicht. Emily en Sander klommen nog verder, naar de draak bovenop, om die te kunnen fotograferen. We hebben er heel wat foto’s en video’s gemaakt.

Vissen met de familie van de villa

Een andere ochtend ging het hele gezin van de eigenaresse met ons vissen. Onderweg sloten er van alle kanten mensen uit het dorp aan, tot we met een stuk of vijftien man bij het water stonden. Bij de eendenboer mochten de kinderen de eendjes voeren, die met tientallen tegelijk kwakend en duwend op het eten af kwamen. Oliver gilde, van de pret, maar hij deed wel een stap achteruit. Emily mocht een babygeitje aaien. Twee geiten in twee dagen: voor haar was Ninh Binh vanaf toen het geitenland.

Ik heb weinig geduld voor vissen, maar de omgeving was zo mooi dat het wachten meeviel. Oliver liep rondjes in een felgroen rijstveld onder een hoge rotswand, en ik heb meer foto’s van hem gemaakt dan van de hengels. Sander ving als enige een vis. Die gooiden we netjes terug, tot groot verdriet van Emily, die hem als huisdier mee naar de villa wilde nemen.

Een pagode net voor het donker

Aan het eind van de middag reden we naar een pagode in de buurt. Het terrein bleek gigantisch. Een elektrisch karretje bracht ons naar de tempels, en daarna liepen we door eindeloze gangen met rijen stenen beelden onder rode lampionnen. Oliver rende voorop.

In de pagodetoren ging een lift, ja, super modern, helemaal naar boven. Het werd binnen no time donker, en ineens gingen overal lichtjes aan, beneden op het terrein en verderop in de vallei. Dat we zo laat kwamen, bleek een goede keuze: het terrein zagen we nog bij daglicht, de toren verlicht. Emily ging met haar armen wijd voor de goudgele toren staan. Terug bij de villa wachtte een heerlijke hotpot, en die smaakte na zo’n lange dag extra goed.

Twee pogingen bij Tràng An

De boottocht bij Tràng An wilde ik graag doen: zitten, kijken en niet weer honderden treden op. Op 21 februari stond hij op het plan. Het advies was om vóór tien uur te komen. Rond half tien stonden we in een lange file, en bij het terrein zagen we rijen waarvan we dachten dat ze ons uren zouden kosten. Vanaf de achterbank kwam om de paar minuten dezelfde vraag: “Gaan we nou varen of niet?” We keerden om. Dat voelde als een mislukte ochtend, tot we lunchten op een overdekt terras boven het water. De kalksteenrots recht tegenover ons stond er ook zonder entreekaartje.

’s Middags moesten we werken, en toen pasten de mensen van de villa op de kids. Dat voelde meteen vertrouwd; de kinderen hebben ons geen seconde gemist. We lagen op tijd in bed, want we wilden vroeg zijn.

De volgende ochtend om acht uur: weer een volle parkeerplaats, weer lange rijen. Vroeger komen hielp dus niet. Beide pogingen vielen in het laatste weekend van de officiële Tết-vakantie, en half Vietnam leek op familie-uitje. Een derde poging deden we niet. Met de drone hebben we de boottocht nog van bovenaf gezien, maar zelf voeren we er niet.

Varen op een bamboevlot

We zochten een ander natuurgebied en konden daar wel varen. Er stond geen rij, en tussen het hoge riet lagen maar een paar vlotten. Onze roeier, een oudere man in een wit overhemd met een groene helm, roeide ons langs de kalksteenbergen. Emily zat voorop, met haar vlecht en haar witte jurk. Ze mocht een stukje meeroeien met de lange roeispaan en lag dubbel van het lachen toen het vlot een beetje opzij draaide.

Oliver deed ook een poging. Die duurde ongeveer vier seconden, daarna ging de speen weer in en kroop hij bij mij op schoot.

Tràng An hebben we nog steeds niet gezien. Jammer, maar als ik aan Ninh Binh denk, zie ik vooral Emily met die veel te grote roeispaan en Oliver bij mij op schoot, op de middag op het water waar we zo naar hadden uitgekeken.

Terug in Hanoi

We hadden nog drie nachten Hanoi gepland, in een hotel met een binnenzwembad. De stad hoefden we niet meer te leren kennen, en de kidscafés gingen weer open. In de ene stond een complete speelkeuken. Oliver was een half uur houten eieren aan het bakken, en Emily liep met een dienblad vol stoffen fruit rond om iedereen te bedienen. De lunch kwam op een bord in de vorm van een auto. De kinderen konden er hun energie kwijt, en wij konden werken.

In een ander kidscafé werd Emily brandweervrouw, in een rood pak met helm, en reed ze de speelbrandweerwagen naar elke brand die ze zelf verzon. Daarna klom ze in een tuigje over een parcours met gele netten, terwijl ik aan een tafeltje ernaast mijn mail wegwerkte.

Op een van de laatste avonden kreeg Emily eindelijk haar zin: eten op de lage plastic krukjes waar ze de hele eerste week naar had gewezen. Bij een pho-kraampje om de hoek zette de vrouw achter de grote pan vier krukjes en een laag tafeltje voor ons op de stoep. Emily viste met haar vork de noedels uit de kom en liet de bouillon en het groen staan. Oliver at de stukjes kip van mijn lepel. Wat ze allebei helemaal opaten, waren de knapperige loempiaatjes die Sander er nog bij bestelde. Verder zwommen we veel in het binnenzwembad: na anderhalve week in een jas was dat voor de kinderen het hoogtepunt.

Wat we anders zouden doen

Als ik het opnieuw plande, bleef ik na de nieuwjaarsnacht in Hanoi tot de vakantie voorbij was, en ging ik pas daarna naar Ninh Binh. Dan had ik de stad met de feestversiering gehad, en Tràng An op een gewone doordeweekse dag. De prijs is een paar dagen dichte kidscafés, en die betaal ik liever dan twee ochtenden in de file.

• Laat je hotel eerst het kidscafé bellen. Rond Tết kan het dicht zijn, dus maak er geen onmisbare stop van; bij ons waren alle vijf gebelde cafés gesloten.
• Plan Tràng An buiten de Tết-vakantie als het kan, en houd een alternatief achter de hand. Ook om acht uur was het bij ons al vol.
• Neem regenjassen en vesten van huis mee. Noord-Vietnam was in februari bij ons grijs en heiig, en op de dag van Mua Cave regende het.
• Plan na Mua Cave geen tweede groot uitje. Met trappen, regen en een kind op de arm hadden wij genoeg aan één.
• Vraag je verblijf in Ninh Binh vooraf naar kamers, maaltijden en vervoer; onze rit vanuit Hanoi duurde twee uur. Een visuitje met de familie hoort er niet vanzelf bij, maar houd wel tijd vrij voor zo’n onverwachte uitnodiging.

Na Hanoi vlogen we door naar Cam Ranh, wat we blijkbaar steeds verkeerd uitspreken. Ons volgende Vietnam-verslag gaat verder met Cam Ranh, Hoi An en Da Nang. De hele reis staat in het overzicht van drie maanden Azië met kinderen.